گفته های نگفتنی

 
 
نویسنده : غريبه - ساعت ٧:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/۱٢/٢
 

  شكوه روشنايي

 افق تاريك،
 دنيا تنگ،
نوميدی توان فرساست 

                                مي دانم
 وليكن، ره سپردن در سياهي،
 روبه سوي روشني، زيباست،
                                مي داني؟
 به شوق نور، در ظلمت قدم بردار،
 به اين غم هاي جان آزار،‌دل مسپار!
 كه مرغان گلستان زاد،
 - كه سرشار از آواز آزادي -
 نمي دانند هرگز، لذت و ذوق رهايي را.
 و رعنايان تن در نور پرورده،
 نمي دانند در پايان تاريكي،
 شكوه روشنايي را!

                                                      شعر از : فريدون مشيری


 
      


 
comment نظرات ()