گفته های نگفتنی

 
 
نویسنده : غريبه - ساعت ۸:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/۱٢/٢۱
 

خنده تو                                                                                                                   

 

نان را از من بگير ، اگر مي خواهي،

هوا را از من بگير، اما

خنده ات را نه.

 

گل سرخ را از من مگير

سوسني را كه مي كاري،

آبي را كه به ناگاه

در شادي تو سر ريز مي كند،

موجي ناگهاني از نقره را

كه در تو مي زايد.

 

از پس نبردي سخت باز مي گردم

با چشماني خسته

كه دنيا را ديده است

بي هيچ دگرگوني

اما خنده ات كه رها مي شود

و پرواز كنان در آسمان مرا مي جويد

تمامي درهاي زندگي را

به رويم مي گشايد.

 

عشق من، خنده تو

در تاريكترين لحظه ها مي شكفد

و اگر ديدي، به ناگاه

خون من بر سنگفرش خيابان جاري ست،

  بخند ، زيرا خنده تو                                                                                                                                            

براي دستان من

شمشيري است آخته.

 

خنده تو، در پاييز

در كناره دريا

موج كف آلوده اش را

بايد بر افرازد،

و در بهاران،عشق من ،

خنده ات را مي خواهم

چون گلي كه در انتظارش بودم،

گل آبي ،گل سرخ

كشورم كه مرا مي خواند.

 

بخند بر شب

بر روز، بر ماه،

بخند بر پيچاپيچ

خيابانهاي جزيره،بر اين پسر بچه كمرو                                                                                                                    

كه دوستت دارد،

اما آنگاه كه چشم مي گشايم و مي بندم،

آنگاه كه پاهايم مي روند و باز مي گردند،

نان را ، هوا را،

روشني را، بهار را،

از من بگير

اما خنده ات را هرگز

تا چشم از دنيا نبندم.

 

 

 

چگونه باور کنم، عشق را

در سرزمینی کهن

که پروانه هایش برای پرواز

واژه ها را وارونه می کنند

وسرو قامتانش

گدایی!!

..... 

 

چه مستانه می روند

نو نهالان باغ زندگی

درسرزمینی که

حرمت انسان

طاعت است و بس!!!

 

 

 


 
comment نظرات ()